วันที่เขียนเรื่อง 20 ธันวาคม 2559
ดวงไจไฟซาล
Chapter 1 หนีออกจากบ้าน
ณ บ้านตระกูลพงศ์เผ่า เสียงผู้เป็นลูกดังลั่นบ้าน “ไม่! หนูไม่แต่ง” ทำให้บรรดาคนใช้ชะเง้อมองด้วยความอยากรู้
“แกต้องแต่ง!” เสียงคนเป็นพ่อตวาดกลับดังลั่นไม่แพ้กัน
สองพ่อลูกจ้องตากันอย่างไม่ยอมแพ้
“ฮึ!” ไผ่หวานกอดอกมองพ่ออย่างน้อยใจที่พ่อบังคับให้แต่งงานกับลูกชายของเพื่อนทั้งๆ ที่เธอไม่ได้ชอบผู้ชายคนนั้นเลยสักนิด ออกจะเกลียดด้วยซ้ำ หน้าตาก็ดูได้อยู่หรอก แต่นิสัยทรามสุดๆ ต่อหน้าพ่อของเธอ เขาก็วางตัวเป็นเทพบุตรแสนดี แต่พอลับหลังผู้ใหญ่ก็จ้องทำเนียนเกาะแกะเธอตลอด และยังพฤติกรรมอีกหลายอย่างของผู้ชายคนนั้นที่เธอเกลียด ทั้งดูถูกดูแคลนผู้หญิง เจ้าชู้ มั่วไปเรื่อย อันธพาล ฯลฯ ที่สำคัญก็คือถือว่าตัวเองเป็นลูกนายพลจึงได้ทำตัวเกะกะระรานไปทั่ว แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอาเรื่องเพราะกลัวถูกอุ้มฆ่ายกครัว
“ไม่! ถ้าพ่ออยากได้นายนั่นมาเป็นลูกเขยมากพ่อก็แต่งเองซิ” ไผ่หวานพูดแล้วก็เดินหน้าบึ้งออกจากบ้านไป
คณิตมองตามอย่างโกรธจัด “ถ้าแกไม่แต่งก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่อ”
ไผ่หวานชะงักกึก! หล่อนหันไปมองพ่ออย่างน้อยใจสุดชีวิต “พ่อ!”
คณิตสะอึกนิ่งงัน! รู้สึกเสียใจที่พูดกับลูกแรงไป
“คุณคะ อย่าใจอ่อนนะคะ” นภารีบขยับเข้าไปกระซิบสามีพลางปลายตามองลูกเลี้ยงอย่างเยาะหยัน “ชิ!”
คณิตหันไปมองภรรยาสาว “แต่ว่า…”
นภารีบกระซิบต่อ “คุณต้องใจแข็งเข้าไว้ค่ะ ไม่มีใครดีไปกว่าคุณกรอีกแล้วนะคะ เชื่อนภาซิคะ ให้คุณไผ่แต่งงานกับคุณกรมีแต่ได้กับได้ค่ะ คุณกรเป็นคนดี ฐานะก็ทัดเทียมกัน แล้วที่สำคัญคุณกรก็รักคุณไผ่มากนะคะ แต่งๆ กันไปอยู่ด้วยกันไปเดี๋ยวก็รักกันเองค่ะ หรือว่าคุณอยากให้คุณไผ่แต่งกับไอ้กุ๊ยนั่นก็ตามใจค่ะ”
พอพูดจบแล้วเธอก็ถอยไปยืนพิงเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม หึๆๆๆ…
คณิตตาวาวอย่างไม่พอใจเมื่อได้ยินคำว่า ‘ไอ้กุ๊ย’ เรื่องอะไรเขาจะยอมให้ลูกสาวแต่งงานกับไอ้กุ๊ยนั่น! เขาไม่ยอมเด็ดขาด
“แกต้องแต่งงานกับคุณกรได้ยินไหมยัยไผ่!” เขาตวาดเสียงเข้มใส่ลูกสาว “ถ้าแกไม่แต่งก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่ออีกเลย!”
“พ่อ!” ไผ่หวานตะลึง! น้ำตาหยดเผาะ แล้วเธอก็วิ่งออกไปอย่างเสียใจที่สุด
“ยัยไผ่กลับมานี่นะ!” คณิตตะโกนตามหลังลูกสาวขยับจะวิ่งตามไป แต่ก็ถูกฉุดแขนไว้
“คุณคะ ปล่อยไปก่อนเถอะค่ะ ตามไปตอนนี้ก็รังแต่จะทะเลาะกันเปล่าๆ ค่ะ” นภารีบห้าม “คุณก็ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ โมโหมากเดี๋ยวก็ความดันขึ้นอีกหรอกค่ะ”
เธอรีบดันสามีไปนั่งที่โซฟาแล้วก็ตะโกนสั่งคนใช้ว่า “ใครก็ได้เอายามาให้คุณผู้ชายเร็ว!”
“ค้า” คนใช้รีบวิ่งไปหยิบยา อีกคนก็รีบไปรินน้ำเอาไปให้คุณผู้ชาย
“คุณผู้ชายขา น้ำมาแล้วค่ะ” แต๋วบอกพลางคลานเข้าไปเสิร์ฟน้ำ
“ยามาแล้วค่ะ” นิดถือซองยาเข้ามา
“เอามานี่” นภาบอกแล้วก็คว้าซองยาไปจัดแจงหยิบยาให้สามี
“ยาค่ะ” เธอส่งยาให้
คณิตรับยาไปแล้วก็เทพรวดเข้าปากอย่างโมโหแล้วก็ดื่มน้ำตาม
“เอ้า จะไปทำอะไรก็ไปซิยะ” นภาไล่คนใช้แล้วก็ขยับเข้าไปนวดแขนให้สามีเอาอกเอาใจ ปากก็ปลอบว่า “ใจเย็นๆ นะคะคุณ”
คณิตนั่งหน้าบึ้ง “ฮึ!”
ส่วนไผ่หวานพอออกไปข้างนอกเธอก็เรียกแท็กซี่ให้ไปส่งบ้านเพื่อน “ไป………”
เมื่อไปถึงบ้านเพื่อน ไผ่หวานก็จ่ายค่าแท็กซี่แล้วก็ลงจากรถ เธอเดินไปกดกริ่งหน้าบ้าน กริ๊งๆ
สักพักเจ้าของบ้านก็ออกมาดู
“อ้าว ไอ้ไผ่” พรพรรณทักอย่างดีใจ รีบเปิดประตูรั้วให้เพื่อน
“ไอ้พร ฮือๆๆๆ” ไผ่หวานปล่อยโฮอย่างสุดกลั้น
“เฮ้ย!ๆ” พรพรรณตกใจ “ไอ้ไผ่ร้องไห้ทำไม ใครทำไรแกเหรอ”
“ฮือๆๆๆ พ่อบังคับให้ฉันแต่งงานกับนายกรนรกน่ะซิ ฮือๆๆๆ…” ไผ่หวานบอกปนร้องไห้
“เข้าบ้านก่อนแก” พรพรรณรีบจูงเพื่อนเข้าบ้านแล้วก็ปิดประตูรั้ว
ภายในห้องรับแขก ทั้งสองนั่งคุยกัน
“โห…ถึงขั้นตัดพ่อตัดลูกเลยเหรอ แรงเกินไปอ่ะ” พรพรรณบ่นอย่างเห็นใจเพื่อน
“อึกๆ” ไผ่หวานเช็ดน้ำตาอย่างเสียใจ
ติ้งๆๆๆ…เสียงโทรศัพท์ของพรพรรณดังขึ้น
“เดี๋ยวนะแก” เธอบอกเพื่อนแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู “พ่อแกโทรมาว่ะ”
ไผ่หวานชะงัก! หยุดร้องไห้
พรพรรณกดรับสายพร้อมกับเปิดลำโพงให้เพื่อนฟังด้วย “สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีจ้ะหนูพร ยัยไผ่อยู่นั่นรึเปล่า” เสียงคณิตถาม
พรพรรณพยักหน้า “อยู่ค่ะคุณพ่อ”
“ถ้างั้นพ่อฝากหนูพรบอกยัยไผ่ด้วยว่าถ้ามันไม่แต่งงานกับคุณกรก็ไม่ต้องกลับมาให้พ่อเห็นหน้าอีกเลย!”
แล้วสายก็ตัดไป
พรพรรณอึ้ง!
ส่วนไผ่หวานก็ปล่อยโฮ “ฮือๆๆๆ…”
ทางด้านคณิต พอตัดสายแล้วเขาก็หันไปมองหน้าภรรยา “ทำแบบนี้จะดีเหรอนภา แล้วถ้ายัยไผ่เตลิดหนีไปไม่ยอมกลับบ้านขึ้นมาล่ะ”
“คุณไผ่ต้องกลับมาแน่ค่ะ เชื่อนภาซิคะ คุณน่ะตามใจลูกมากเกินไปคุณไผ่ถึงได้เอาแต่ใจแบบนี้ไงคะ ต้องใช้ไม้แข็งแบบนี้แหละค่ะถึงจะเอาอยู่ค่ะ ปล่อยแกไปซักพักเดี๋ยวก็ต้องซมซานกลับมาเองแหละค่ะ” นภาปลอบใจสามีแล้วก็เหลือบมองนาฬิกา “นี่ก็ใกล้เวลานัดแล้วค่ะ ไปกันเถอะค่ะ”
คณิตเหลือบมองนาฬิกาบ้างแล้วก็ลุกขึ้นออกไปพบคู่ค้าตามนัดหมาย
ส่วนทางด้านพรพรรณก็ปลอบเพื่อนไปตามเรื่อง พอไผ่หวานหยุดร้องไห้ เธอก็ถามเพื่อนว่า “แล้วอย่างนี้แกจะทำยังไงล่ะไอ้ไผ่”
“ฉันไม่แต่งงานกับนายกรนรกนั่นเด็ดขาด” ไผ่หวานบอกเสียงแข็ง
พรพรรณพยักหน้า “ถ้างั้นแกก็อยู่กับฉันไปก่อน ไว้รอให้คุณพ่อแกใจเย็นลงแล้วอะไรๆ มันคงดีขึ้น”
“ขอบใจ” ไผ่หวานมองเพื่อนอย่างซึ้งใจ
“ถ้างั้นก็ไปล้างหน้าล้างตาก่อนเถอะ หน้าตาแกดูไม่จืดแล้วรู้ตัวไหม” พรพรรณตบบ่าเพื่อนให้กำลังใจ
“อืม” ไผ่หวานพยักหน้าแล้วก็ลุกไปล้างหน้า
พอออกมาก็เห็นเพื่อนกำลังโทรสั่งพิซซ่าอยู่
“เอา……….” พรพรรณหันไปถามว่า “แกเอาเหมือนเดิมใช่ไหม”
“อืม” ไผ่หวานพยักหน้าตอบ
“แล้วก็เอา……….” พรพรรณก็สั่งออเดอร์ไป
ไผ่หวานเดินไปเปิดตู้เย็นรินน้ำให้ตัวเองแล้วก็เผื่อเพื่อนด้วยอย่างคุ้นเคยเพราะเธอมานอนที่นี่บ่อยๆ
จากนั้นสองสาวก็นั่งคุยกันสรรพเพเหระ
เช้าตรู่ ไผ่หวานและพรพรรณตื่นแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน ทั้งสองทำงานที่เดียวกัน ไผ่หวานทำงานในตำแหน่งรองประธานบริษัทเพราะเป็นลูกสาวเจ้าของบริษัท ส่วนพรพรรณเป็นเลขาให้ไผ่หวาน
เมื่อถึงห้องทำงานทั้งสองก็เจอนภานั่งที่เก้าอี้ทำงานของไผ่หวาน
“มาแล้วเหรอ” นภาทักพร้อมกับแสยะยิ้ม
“มีอะไร” ไผ่หวานถามเสียงแข็งอย่างไม่กินเส้นกับแม่เลี้ยง
“เธอสองคนมาเก็บข้าวเก็บของออกไปซะ ตั้งแต่วันนี้ไปห้องนี้คือห้องทำงานของฉัน” นภาบอกพลางกรีดนิ้วชี้สั่ง
“มันจะมากไปแล้วนะ นี่ห้องทำงานของฉัน เธอมีสิทธิ์อะไรไม่ทราบ” ไผ่หวานจ้องอย่างไม่พอใจ
พรพรรณก็จ้องมองแม่เลี้ยงเพื่อนอย่างเกลียดขี้หน้า
“หึๆ” นภาแสยะยิ้มพลางกรีดกรายหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วก็เปิดคลิปเสียง “ฉันไล่พวกแกออก! ถ้าแกไม่แต่งงานกับคุณกรก็ไม่ต้องกลับมาให้พ่อเห็นหน้า ไป๊!”
เสียงหยุดไป นภาแสยะยิ้มเยาะเย้ย “คงไม่ต้องให้ฉันเปิดซ้ำหรอกนะ”
ไผ่หวานหน้าซีด เซเหมือนจะเป็นลม พรพรรณรีบประคองเพื่อนไว้ “ไอ้ไผ่”
“รีบเก็บของๆ พวกเธอออกไปซะ ฉันจะได้ให้คนมาแต่งห้องนี้ใหม่” นภากรีดนิ้วสั่ง
ไผ่หวานกัดลิ้นกลั้นน้ำตา สูดลมหายใจเข้าแล้วก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป
พรพรรณรีบตามเพื่อนไป “เดี๋ยวซิไอ้ไผ่ ไม่เก็บของก่อนเหรอ”
ไผ่หวานหันไปมองเพื่อน “ไม่จำเป็นหรอกแก ในเมื่อพ่อไล่ฉันออกแล้ว ก็ไม่จำเป็นจะต้องเก็บอะไรไป ส่วนแกอยากจะเก็บของๆ แกก็เก็บไป ฉันจะไปรอที่รถนะ”
แล้วเธอก็เดินไป
พรพรรณพยักหน้าแล้วก็รีบไปเก็บของส่วนตัวของตัวเอง
“หึ!” นภายืนมองอย่างสะใจ
พรพรรณรีบเก็บของใส่กล่องแล้วก็รีบไปที่รถเพราะรู้ดีว่าป่านนี้เพื่อนคงกำลังร้องไห้อยู่แน่ๆ ต่อหน้าคนอื่นไผ่หวานไม่ยอมให้ใครเห็นน้ำตาหรอก พอไปถึงที่รถก็จริงดังคาด ไผ่หวานกำลังนั่งคุดคู้อยู่ท้ายรถร้องไห้อย่างพยายามกลั้นเสียงสุดฤทธิ์
พรพรรณรีบวางกล่องกอดเพื่อนปลอบใจ “ไปร้องต่อในรถนะแก”
เธอพยุงเพื่อนขึ้นมา
“อึกๆ…” ไผ่หวานโผกอดเพื่อนพยักหน้า
พรพรรณกดรีโมทปลดล็อกแล้วก็เปิดประตูรถให้พลางดันเพื่อนให้เข้าไปนั่งในรถ แล้วเธอก็หันไปเอากล่องเก็บใส่ท้ายรถ จากนั้นเธอก็เปิดประตูเข้าไปนั่งในรถแล้วก็ขับรถออกไป
ส่วนทางด้านนภา เมื่อพรพรรณเก็บของไปแล้วเธอก็แสยะยิ้มอย่างสะใจพลางก้มลงมองโทรศัพท์ในมือตัวเอง แค่คลิปเสียงตัดต่อก็ทำให้นังลูกเลี้ยงมันเชื่ออย่างสนิทว่าพ่อไล่มันออกจริงๆ เดี๋ยวรอคุณคณิตมาเธอก็จะเปิดคลิปอีกอันให้คุณคณิตฟัง แล้วนิ้วเรียวก็เลื่อนๆ หน้าจอโทรออก
“ฮาโหล” เสียงปลายสายรับอย่างงัวเงีย
“ฉันทำให้นังไผ่หวานมันกระเด็นออกจากบ้านไปได้แล้ว คุณจะทำอะไรกับมันก็รีบๆ ทำเข้าเถอะ มันอยู่บ้านนังพรพรรณเพื่อนมันนั่นแหละ” นภาบอก
“จริงเหรอ” กรกนกตาโต ยิ้มกริ่ม “ดีมาก”
“อย่าลืมส่วนของฉันละกัน” นภาบอกแล้วก็ตัดสายทิ้ง
กรกนกรีบลุกขึ้นนั่งกดโทรศัพท์หาลูกน้อง
“มีอะไรคะพี่ รีบตื่นทำไมละ” ผู้หญิงที่นอนอยู่กับกรกนกถามอย่างงัวเงีย มือก็ป่ายกอดเอวอีกฝ่าย “นอนต่อเถอะพี่”
“อย่ายุ่ง!” กรกนกปัดมือออก
“เชอะ! ไม่ยุ่งก็ได้” หญิงสาวหน้างอพลิกตัวหันหลังให้อย่างงอนๆ
“ฮาโหล มีอะไรครับนาย” เสียงปลายสายรับสาย
“พวกมึงไปเอาตัวนังไผ่หวานที่บ้านนังพรพรรณมาให้กูเร็วๆ” กรกนกสั่งลูกน้อง
“ครับนาย” ลูกน้องรับคำแล้วกรกนกก็ตัดสาย
กรกนกนั่งยิ้มกริ่ม วาดฝันที่จะได้เป็นเจ้าของไผ่หวานผู้หญิงที่เขาหลงใหลมานาน อุตส่าห์ตามจีบตั้งหลายเดือนแต่อีกฝ่ายไม่เล่นด้วยแถมยังตั้งท่ารังเกียจซะยังกับเขาเป็นตัวเห็บตัวหมัด ถึงขนาดลงทุนให้พ่อไปสู่ขอแต่อีกฝ่ายกลับปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า ในเมื่อไม่ชอบให้เข้าตามตรอกออกตามประตู กูก็จะจับปล้ำทำเมียซะเลย ฮ่าๆๆๆ…
ณ บ้านพรพรรณ ลูกน้องของกรกนกชะเง้อมองซ้ายมองขวา ไม่เห็นรถจอดอยู่ บ้านก็ปิดไว้ พวกมันจึงซุ่มรออยู่ด้านนอก
2 ชั่วโมงต่อมา พรพรรณขับรถถึงบ้าน เธอจอดรถหน้าบ้านแล้วก็ลงไปเปิดประตูรั้ว ครืดดดด…
ไผ่หวานก็ลงไปช่วยเพื่อนเปิดประตูรั้วอีกด้าน ครืดดดด…
พลัน! คนร้ายก็บุกเข้าไปจับตัวหญิงสาวทั้งสองคน
“ว๊าย!” พรพรรณตกใจร้องลั่น! “เฮ้ย!! ไรอ่ะ”
“ว๊าย!” ไผ่หวานก็ร้องลั่นเช่นกันที่จู่ๆ ก็ถูกผู้ชายจับตัว