Chapter 108 (18+)ทรมานเชลยสาว

“แม่นาง รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง? เจ้าจะยอมพูดรึยัง?” เต๋อผิงถาม เขายิ้มบางๆ ลี่อินจึงยกเท้าถีบ แต่เต๋อผิงก้าวหลบไป ทำให้เท้านางพลาดเป้าไป ลี่อินก่นด่า “ไอ้สารเลว ไอ้ลูกเต่า แน่จริงก็แก้มัดข้าซิ ข้าจะฆ่าเจ้า ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นๆ ชิ้น!”

“โอยโย๊ะ แม่นางช่างดุเดือดจริง” เต๋อผิงเย้าแหย่แล้วหันไปสั่งทหารว่า “เอาเชือกมาอีก 2 เส้น”

“อื้ม” ทหารคนหนึ่งรับคำสั่งแล้วรีบวิ่งไปหยิบเชือกมา 2 เส้น ยื่นให้พี่ใหญ่เต๋อ เต๋อผิงรับเชือกมาเส้นหนึ่งแล้วจับขาเชลยสาวเอาไว้ ลี่อินดิ้นๆ ถีบๆ “ปล่อยข้านะ! ปล่อยข้า!”

“เจ้ามาช่วยจับขานางหน่อยซิ” เต๋อผิงสั่งทหาร ทหารคนนั้นจึงรับคำด้วยสีหน้ายินดี “ได้เลยพี่ใหญ่เต๋อ”

เขาขยับไปช่วยจับขาเชลยสาวเอาไว้ ขณะที่จับเขาก็ไม่จับเฉยๆ ยังแอบขยำปลีน่องของนางอีกด้วย

“ปล่อยข้า! ปล่อยข้านะไอ้พวกสารเลว!” ลี่อินร้องด่า นางดิ้นสุดแรง แต่มือนางถูกมัดแน่น ซ้ำไอ้สารเลว 2 ตัวนี่ยังช่วยกันจับขานางไว้คนละข้าง นางดิ้นรนอย่างไรก็ดิ้นไม่หลุด เต๋อผิงจับขานางข้างหนึ่งมัดข้อเท้านางแล้วโยงเชือกกับหลักไม้

พอมัดข้างนี้เสร็จเขาก็ขยับไปมัดอีกข้างหนึ่งในลักษณะเดียวกัน ทำให้นางถูกมัดข้อเท้าทั้งสองข้างโยงไว้กับหลักไม้ ขานางกางออก กางเกงหลุดไปตอนไหนก็ไม่รู้ นางจึงเปลือยท่อนล่างขากางอ้า ถูกสายตามากมายจ้องมองมาที่เนินเนื้อของนาง

“อูว พี่ผิง เยี่ยมไปเลย” ทหารคนหนึ่งชม พลางจ้องมองเนินเนื้อที่เผยโฉมออกมา

“ถูกมัดแบบนี้ เจ้าจะถีบข้าได้อีกไหม” เต๋อผิงยิ้มกริ่ม

“ไอ้สารเลว!” ลี่อินด่า นางดิ้นๆ จนเชือกบาดข้อมือข้อเท้าจนนางเจ็บแสบ เต๋อผิงแทงนิ้วเข้ารูอ่อนนุ่มที่เปิดอ้าพลางบอก “เจ้าไม่ยอมพูดก็ไม่เป็นไร ข้ามีเวลาเล่นกับเจ้าทั้งวันเลย หึๆๆๆ…”

เขาแทงนิ้วเข้าๆ ออกๆ ลี่อินเสียวจนตัวเกร็งอีกหน นางก่นด่าสารพัดสารพัน “ไอ้…….”

หยางซีถิงรู้เรื่องที่ลูกชายจับเชลยมาได้ 1 คน เขาจึงเดินไปดู เห็นเต๋อผิงกำลังลงมือย่ำยีเชลยคนนั้นเขาก็ไม่ได้ออกปากห้ามปราม สำหรับเขานั้นได้ออกกฎของกองทัพว่าห้ามขืนใจชาวบ้านและผู้บริสุทธิ์ แต่กับศัตรูนั้นเขาไม่มีข้อห้าม เพราะว่าศัตรูก็คือศัตรู หากเขาเมตตาต่อศัตรู เขาเองนั่นแหละที่จะลำบากในภายภาคหน้า สตรีคนนั้นเป็นศัตรู ดังนั้นนางจะถูกลูกน้องเขาย่ำยีอย่างไรเขาก็ไม่ห้ามปรามเลย อีกทั้งศัตรูคนนี้ยังมุ่งร้ายมาที่ลูกชายของเขา แล้วจะให้เขาเก็บนางไว้จุดธูปบูชาเหมือนพระโพธิสัตว์หรือไร มุ่งร้ายลูกชายข้า เจ้าก็ตายสถานเดียว!

“อื้อ…อื้อ…” ลี่อินครางอย่างกลั้นไม่อยู่ แต่พอนางเกือบจะถึงสวรรค์รำไร เต๋อผิงก็ดึงนิ้วออกทันที ลี่อินรู้สึกค้างคาจนก่นด่าเขา 18 ชั่วโคตรแล้ว “ไอ้…….”

“เจ้าอยากขึ้นสวรรค์ก็พูดออกมา สารภาพมาให้หมด แล้วข้าจะทำให้เจ้าขึ้นสวรรค์สักที” เต๋อผิงบอกพลางชูนิ้วที่แทงรูนางเมื่อกี้ขึ้นมา ลี่อินด่า 18 ชั่วโคตรต่อ “ไอ้…….”

เต๋อผิงจึงแทงนิ้วเข้าไปในรูนางอีกครั้ง ลี่อินยังคงด่า 18 ชั่วโคตรของเขา เสียงด่าของนางค่อยๆ เบาลงไปเรื่อยๆ จนเหลือเพียงเสียงครางอย่างกลั้นไม่อยู่ “อื้อ…อื้อ…”

หยางถิงเฟิงมองดูเต๋อผิงย่ำยีเชลยสาว ใจเขากลับคิดถึงหวงเอ๋อร์ขึ้นมา หากว่าเขามัดนางไว้แบบนี้บ้างล่ะ? แค่คิดเขาก็รู้สึกตื่นเต้นแล้ว คอยดูเถอะ ข้ากลับไปเมื่อไหร่ข้าจะจัดการเจ้าให้ได้ หวงเอ๋อร์รอข้าก่อนเถอะ ข้าไม่ยอมให้เจ้าหนีข้าได้หรอก!

“อูว…พี่ผิง ท่านแทงนางเลยซิ” ทหารคนหนึ่งยุ คนอื่นๆ ก็ยุตาม “ใช่ๆ แทงนางเลยๆ”

ลี่อินก่นด่า 18 ชั่วโคตรปนครางอย่างกลั้นไม่อยู่ “อื้อ…ไอ้…….”

เต๋อผิงดึงนิ้วออกมาก่อนที่นางจะขึ้นสวรรค์ ทำให้ลี่อินค้างคาจนทนไม่ไหว ร้องท้าว่า “เจ้าแทงข้าเลย แทงข้าเลย! ไอ้ลูกเต่าหัวหด แน่จริงก็แทงข้าเลยซิ!”

“หึ! เจ้าอยากถูกแทงก็คายความลับออกมาก่อนซิ” เต๋อผิงแค่นเสียงเยาะหยัน แล้วแทงนิ้วเข้าไปใหม่ เขาแทงเป็นจังหวะเนิบช้า ลี่อินครางออกมา “อื้อ…เร็วหน่อย…”

“หึๆ อยากให้ข้าเร็วขึ้น เจ้าก็คายความลับออกมา” เต๋อผิงบอก นิ้วยังคงแทงเนิบช้าไปเรื่อยๆ ปลายนิ้วงอขึ้นครูดผนังด้านบนอันเป็นจุดที่สตรีเสียวกระสันมากที่สุด ลี่อินตัวเกร็งครางอย่างกลั้นไม่อยู่ “อื้อ…”

เต๋อผิงแทงรูนางอยู่อย่างนั้น ไม่ยอมให้นางถึงสวรรค์เสียที ลี่อินถูกเขากระตุ้นเร้าอยู่นานจนในที่สุดนางก็ทนไม่ไหว “ได้โปรด เร็วขึ้นอีก…ข้ายอมแล้ว…”

“พูดมา เจ้าคิดจะจับซื่อจื่อไปที่ไหน?” เต๋อผิงถาม ลี่อินตอบ “ให้สามีข้า”

“สามีเจ้าเป็นใคร?” เต๋อผิงถามอีก ลี่อินตอบ “แม่ทัพใหญ่กังห้าว”

“โอ๋? เจ้าเป็นเมียมันรึ?” เต๋อผิงทำหน้าประหลาดใจ คิดไม่ถึงว่าจะจับเมียของแม่ทัพใหญ่กังได้ ลี่อินตอบ “ข้าเป็นอนุ ต่อให้พวกเจ้าจับข้าได้ เขาก็ไม่สนใจความเป็นความตายของข้าหรอก ตอนนี้เขากำลังหลงนังเด็กแซ่เจีย ข้าจึงได้อยากสร้างผลงาน จึงอาสาออกมาดักจับเจ้าเด็กแซ่หยางกลับไป ข้าพูดแล้วเจ้าก็อย่าทรมานข้าอีกเลย”

“หึ ถ้าเจ้ายอมพูดตั้งแต่แรก ป่านนี้เจ้าคงถึงสวรรค์ไปแล้ว” เต๋อผิงแค่นเสียงเยาะ แล้วเร่งจังหวะแทงรูเร็วขึ้น

“เดี๋ยวก่อน” หยางถิงเฟิงบอก เต๋อผิงจึงหยุดชะงัก ลี่อินที่กำลังเสียวจึงตะคอกอย่างหงุดหงิด “อะไรอีกล่ะ! ข้าก็ยอมบอกไปหมดแล้ว เจ้ายังต้องการอะไรจากข้าอีก!”

“เจ้าบอกว่าเจ้าจะจับข้าไปให้สามีเจ้า?” หยางถิงเฟิงถาม ลี่อินตะคอก “ใช่!”

“แล้วเจ้าออกมาจากเมืองอี้ได้อย่างไร?” หยางถิงเฟิงถามต่อ ลี่อินอึกอักไป “เอ่อ…”

“ตอบ!” เต๋อผิงสั่ง นิ้วก็ขยี้เกสรกลางเนิน ลี่อินสูดปาก “อู๊ว…”

“ตอบมาซิ” เต๋อผิงสั่งพลางหยุดขยับนิ้ว ลี่อินรู้สึกขัดอกขัดใจนัก นางถูกจับตัวได้ นางก็ไม่หวังว่าสามีจะมาช่วยนางกลับไปหรอก นางเป็นแค่อนุไร้ค่า เขาไม่มีทางช่วยนางกลับไปแน่นอน และไหนๆ นางก็จะตายแล้ว เช่นนั้นทำไมนางต้องยอมทนทรมานเพื่อสามีอย่างนั้นด้วยล่ะ

“ข้ายอมบอกก็ได้ แต่ว่าเจ้าห้ามหยุดอีกนะ” นางต่อรอง เต๋อผิงหันไปมองซื่อจื่อ เห็นซื่อจื่อพยักหน้าอนุญาต เขาจึงตกลง “ได้ซิ เดี๋ยวข้าจะทำให้เจ้าถึงสวรรค์หลายๆ ทีเลย”

“งั้นเจ้าก็ทำต่อซิ” ลี่อินบอก เต๋อผิงจึงขยับนิ้วแทงต่อ ลี่อินสูดปาก “ซี๊ดดด…อย่างนั้น…”

“เอาล่ะ เจ้าตอบมาเสียที เจ้าออกจากเมืองอี้มาได้อย่างไร?” เต๋อผิงถาม นิ้วก็ขยับเขี่ยๆ เกสร ลี่อิงจึงยอมตอบ “ข้าออกมาทางอุโมงค์ลับน่ะ”

หยางถิงเฟิงทำหน้าเฉยชา แต่พวกเต๋อผิงกลับตกตะลึง มีอุโมงค์ลับจริงๆ ด้วย! ซื่อจื่อเดาไม่ผิดเลย!

“อุโมงค์ลับรึ?” เต๋อผิงถาม ลี่อิงพยักหน้า “ใช่ เขาให้คนขุดอุโมงค์จากในเมืองออกมานอกเมืองตั้งแต่ตอนที่ยึดเมืองได้ตั้งแต่วันแรกแล้ว เขาวางแผนมานานตั้งหลายปี พอสะสมเสบียงไพร่พลได้มากพอจึงได้ยกทัพมาหมายจะยึดแคว้นพวกเจ้า แล้วก็ล้างอายที่ครั้งก่อนเขาพ่ายแพ้กลับไปด้วย นี่ๆ ข้าบอกหมดแล้ว เจ้าก็อย่าทรมานข้าอีกเลย”

“ได้” เต๋อผิงบอกแล้วขยับนิ้วแทงรัวๆ ลี่อิงครางออกมา “อื้อ…อ้า…”

เต๋อผิงแทงนิ้วจนนางถึงสวรรค์เก้าชั้นฟ้า “อ้าาาาา…”

นางตัวเกร็งกระตุกครู่หนึ่งแล้วก็ตัวอ่อนระทดระทวย สีหน้าสุขสมยิ่ง ในที่สุดนางก็ได้ถึงสวรรค์เก้าชั้นฟ้าเสียที!

“รีดเค้นนาง อุโมงค์ลับอยู่ที่ใด แล้วก็ยังมีความลับอะไรอีก เจ้ารีดออกมาให้หมด” หยางถิงเฟิงสั่งแล้วลุกขึ้นเดินจากไป เต๋อผิงมองซื่อจื่อแล้วหันไปสั่งพวกทหารว่า “มาๆ พวกเจ้ามาช่วยข้ารีดเค้นนางหน่อย ข้าเมื่อยมือแล้ว”

“โอ้! ได้เลยพี่ผิง” ทหารถูมือ ตาเป็นประกาย ทหารอีกคนก็ถูๆ มือเช่นกัน “ได้ๆ พี่ใหญ่เต๋อ”

คนอื่นๆ ก็พยักเพยิดอย่างตื่นเต้นยินดี กฎกองทัพห้ามเด็ดขาดว่าไม่ให้ทหารขืนใจชาวบ้านหรือผู้บริสุทธิ์ทั้งหลาย หากผู้ใดฝ่าฝืน ตัดหัวสถานเดียว! แต่กับศัตรูย่อมมีข้อยกเว้น แล้ววันนี้พวกเขาก็โชคดีจับศัตรูมาได้คนหนึ่ง ซ้ำยังเป็นสตรีอีกด้วย แน่นอนว่าพวกเขาจะ ‘รีดเค้น’ นางอย่างดีเลยล่ะ ฮี่ๆๆๆ…

เต๋อผิงขยับถอยออกไป ทหารคนอื่นๆ ก็กลุ้มรุมเข้าไป มือหลายมือยื่นไปลูบคลำเชลยสาวอย่างเมามัน ลี่อินร้องห้าม “อย่าๆ ข้าบอกพวกเจ้าไปหมดแล้ว พวกเจ้าอย่าย่ำยีข้าอีกเลย”

“แม่นาง ข้าจะช่วยให้เจ้าได้ขึ้นสวรรค์อย่างไรล่ะ ข้าขอก่อนล่ะ” ทหารคนหนึ่งบอกแล้วงัดทวนดำคล้ำออกมา มันกำลังแข็งขึงชี้เด่ เขาจับมันแทงเข้ารูอ่อนนุ่มที่มีน้ำเยิ้มฉ่ำ

“อื้อ!” ลี่อินร้องพลางดิ้นรนยึกๆ ทหารคนนั้นก็ขยับเอวทิ่มแทงเต็มแรงเพราะว่าเขาทนมาตั้งนานแล้ว ทวนเขาแข็งชี้เด่ตั้งแต่เห็นพี่ผิงเริ่มลงมือ ‘ทรมาน’ เชลยสาวนางนี้แล้ว “อูว…เสียวจริง แม่เจ้าโว๊ย แน่นกว่านังพวกนั้นอีก”

‘นังพวกนั้น’ ที่เขาหมายถึงก็คือสตรีในหอนางโลม ตัวเขายังไม่แต่งภรรยา ไม่มีอนุ ไม่มีสาวใช้ห้องข้าง เพราะเขานั้นนิยมเที่ยวกินอยู่ในหอนางโลม หมุนเวียนเปลี่ยนสตรีที่ร่วมเสพสมไปเรื่อยๆ

“อื้อ…เจ้าหยุด! เอามันออกไปนะ!” ลี่อินดิ้นยึกยักๆ ทหารคนนั้นยิ่งทิ่มแทงนางสุดกำลัง ทหารคนอื่นๆ ก็ใช้มือลูบคลำเชลยสาวจนไม่รู้ว่ามือใครเป็นมือใครที่อยู่บนตัวนาง เสื้อผ้านางเกะกะพวกเขาก็ฉีกดึงมันออกจนเสียงดังแคว๊กคว๊ากๆ ไม่นานนักลี่อินก็เปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้าปกปิดเรือนกาย บนตัวนางเต็มไปด้วยมือใครต่อใครก็ไม่รู้นับไม่ถ้วนเต็มไปหมด มือเหล่านั้นขยำเค้นคลึงอย่างเมามัน นางอับอายจนอยากฆ่าตัวตายเสียเลย แต่นางก็ได้แต่คิดเท่านั้นแต่ไม่ใจแข็งพอที่จะกัดลิ้นฆ่าตัวตาย นางดิ้นยึกๆ ยักๆ ต่อต้านอยู่ครู่เดียวก็เปลี่ยนเป็นร้องครางกระเส่า “อ้า…อ้า…”

มือพวกนั้นทำนางเสียวจะตายแล้ว รูนางก็ถูกทิ่มแทงจนนางเสียวยิ่งนัก ความรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัวแบบนี้ทำให้นางถึงสวรรค์เก้าชั้นฟ้าอีกหน “อ้าาาาา…”

“โอ้…แน่นมาก” ทหารที่กำลังทิ่มแทงครางออกมา เขาทิ่มแทงอีกครู่หนึ่งก็ถึงสวรรค์เก้าชั้นฟ้า “โอ้…”

เขาหยุดขยับเอวแช่คาทวนไว้ในรูอ่อนนุ่ม ซึมซับความรู้สึกที่ถูกบีบรัดจนเสียวเหลือเกิน ทหารคนอื่นๆ เห็นเพื่อนถึงสวรรค์แล้วจึงเร่งว่า “เจ้าถอยไปเสียที ข้าจะทำบ้าง”

“ได้ๆ” ทหารถอนทวนดำคล้ำออกมาแล้วถอยออกไป เขาสบายตัวแล้วจึงมีสีหน้ามีความสุขจนเปี่ยมล้นออกมา ทหารคนอื่นก็ขยับเข้าไปแทนที่ งัดทวนของตัวเองออกมาแล้วแทงเข้าไปในรูอ่อนนุ่มอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง ลี่อินสะดุ้งร้อง “อ้า!”

นางเสียวจนตัวเกร็งเขม็ง ทหารขยับเอวแทงสุดแรง รูนี้ถูกเบิกทางมาแล้วจึงเข้าได้ง่าย ทั้งยังเปียกเยิ้มจนลื่นยิ่งนัก เขาจึงขยับทิ่มแทงไม่ยั้ง “โอ…เสียวชะมัด”

“อ้า…อ้า…” ลี่อินครางกระเส่า นางเสียวยิ่งนัก เนื้อตัวนางถูกคนพวกนี้บีบเค้นไปทั้งตัว มันเป็นความเสียวที่นางไม่เคยพบเจอมาก่อน นางไม่ร้องห้ามแล้ว กลับอยากให้เขาทิ่มแทงแรงๆ ส่งนางขึ้นสวรรค์อีกครั้ง “อ้า…แรงอีกๆ”

ทหารทิ่มแทงสุดแรงจนเสาที่ใช้มัดเชลยสาวโยกกึกๆ เต๋อผิงยืนดูอยู่วงนอก เขาจับทวนตัวเองกำรูดยึกๆ จะให้เขาทิ่มแทงสตรีที่เคยเป็นของคนอื่นมาก่อน เขาไม่กล้าทำหรอก เขากลัวติดโรค เพราะว่าท่านหมอที่เขารู้จักเคยเตือนเอาไว้ว่าอย่าเสพสมกับสตรีของคนอื่น เพราะอาจจะติดโรคบุรุษมาก็ได้ หากติดโรคขึ้นมายากจะรักษาได้ เขาจึงระมัดระวังตัวในเรื่องนี้พอควร

ทหารทิ่มแทงจนถึงสวรรค์เก้าชั้นฟ้า “โอวววว…”

เขาหลั่งธารน้ำไว้ในกายนางแล้วจึงถอนทวนออกมาแล้วถอยออกไปอย่างมีความสุขที่ได้ปลดเปลื้องพลังหยาง(น้ำอสุจิ) ออกไป ทหารคนอื่นก็ขยับเข้าไปทิ่มแทงต่อ ลี่อินครางเสียงแหบเสียงแห้ง “อ้า…อ้า…”

ทหารบางคนก็ใช้ปากดูดดุนทรวงอกคนละข้าง ลี่อินเสียวจนแทบขาดใจตาย นางไม่เคยเสียวถึงขนาดนี้มาก่อนเลย นี่มันทำให้นางแทบเสียสติไปแล้ว นางแยกไม่ออกแล้วว่าใครใช้มือใครใช้ปาก นางรู้แค่ว่านางเสียวยิ่งนัก เสียวเหลือเกิน!

“โอ้…” เต๋อผิงถึงสวรรค์เก้าชั้นฟ้าด้วยมือตัวเอง เขาหลั่งสายธารออกมาหยดแหมะๆ ลงพื้น แล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้ซึ่งซื่อจื่อใช้นั่งก่อนหน้านี้ เขามองดูเพื่อนๆ ทหารกลุ้มรุมเชลยสาวด้วยสีหน้าเฉยเมยโดยไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย ใครใช้ให้นางคิดร้ายกับซื่อจื่อล่ะ โดนแบบนี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ! ซื่อจื่อเป็นดวงใจของท่านแม่ทัพใหญ่ หากเขาเป็นอะไรไปท่านแม่ทัพใหญ่จะมีกะจิตกะใจคุมกองทัพอีกรึ แน่นอนว่าไม่!

และอาจจะส่งผลให้พวกเขาพ่ายแพ้สงครามก็ได้ นี่มันหมายถึงชีวิตของพวกเขาเลยนะ! พ่ายแพ้ขึ้นมา พวกเขาอาจจะตกตายในสนามรบหรือไม่ก็ถูกจับเป็นเชลย ถูกใช้แรงงานเยี่ยงทาส ตกตายไปโดยไม่ได้รับการเหลียวแล ศพถูกทิ้งขว้างกลายเป็นอาหารแร้งกา

ลี่อินถูกขืนใจจนสลบไสลไป พวกทหารก็ยังไม่หยุด เขายังขืนใจนางต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งตัวเองถึงสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแล้วจึงได้ถอนทวนออกมาแล้วเดินไปรายงานเต๋อผิงว่า “พี่ใหญ่เต๋อ นางสลบไปแล้ว”

“แก้มัดนาง แล้วโยนนางไว้ในกระโจมสักหลัง ล่ามนางไว้ให้ดีๆ ดูแลนางหน่อยอย่าให้นางตายล่ะ พวกเจ้าจะได้มีที่ระบายพลังหยาง” เต๋อผิงบอก ทหารรับคำอย่างยินดี “อื้มๆ”

แล้วทหารคนนั้นก็เดินกลับไปบอกพวกพ้อง พวกทหารจึงแก้มัดเชลยสาวแล้วหามไปไว้ในกระโจมหลังหนึ่ง ลี่อินถูกล่ามโซ่ที่ข้อเท้าไว้กับเสากลางกระโจม มือก็ถูกมัดไพล่หลังป้องกันไม่ให้นางหนีได้ มีทหารคอยเฝ้านางเอาไว้ แน่นอนว่าคนที่เฝ้าอยู่ย่อมไม่ปล่อยโอกาสไปเฉยๆ พวกเขาลูบคลำนางที่ยังสลบไสลไม่ได้สติ ลูบๆ คลำๆ จนทวนของตัวเองชี้เด่ก็จับทวนแทงรูอ่อนนุ่มทั้งๆ ที่นางยังสลบอยู่ สักพักลี่อินก็ฟื้นขึ้นมา นางรู้สึกเสียวจนร้องคราง “อา…”

ลี่อินลืมตามองดู เห็นทหารคนหนึ่งกำลังแทงยึกๆ อยู่บนตัวนาง ทหารอีก 3 คนล้อมอยู่ข้างๆ มือพวกเขากำลังบีบเค้นเนื้อตัวนาง ทำให้นางเสียวอีกแล้ว “อ้า…ขอน้ำ…ขอน้ำหน่อย…”

“ได้ซิ” ทหารคนหนึ่งบอกแล้วผละไปหยิบถุงน้ำมาป้อนให้นาง ลี่อินดื่มน้ำลงไปอึกๆ จนพอแล้วนางจึงหันหน้าออก ทหารคนนั้นก็เอาถุงน้ำไปเก็บแล้วกลับมาลูบคลำนางต่อ ลี่อินเสียวแล้วเสียวอีก พวกเขากำลังทำให้นางเสียสติ นางคิดอะไรไม่ออกแล้ว นอกจากความรู้สึกเสียวที่พวกเขายัดเยียดให้นาง “อ้า…อื้อ…”

พวกทหารก็ผลัดกันทิ่มแทงนางคนละที ลี่อินกลายเป็น ‘หญิงนางโลม’ ของกองทัพไปแล้ว นางถูกพวกเขาดูแลป้อนข้าวป้อนน้ำ เช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ และใช้เรือนร่างของนางรองรับความใคร่ของพวกเขา โดยที่นางไม่ได้รับเงินสักนิด สิ่งที่นางได้รับคือสายธารอุ่นร้อนที่เติมเต็มร่องรูอ่อนนุ่มจนเอ่อล้นหยดเรี่ยราดบนฟูกนอน นางนอนตาลอยคว้างจมจ่อมอยู่กับความสุขที่ถูกเหวี่ยงขึ้นสวรรค์เก้าชั้นฟ้า

หยางถิงเฟิงกลับเข้ากระโจมที่พักของเขาแล้วเขาก็นั่งลงบนฟูกนอนอ่อนนุ่ม จับทวนทองงัดออกมาแล้วกำรูดขึ้นๆ ลงๆ “อา…หวงเอ๋อร์ ข้าอยากแทงเจ้าเหลือเกิน…”

เขาคิดถึงภาพนางถูกมัดติดกับเสา ขาก็ถูกมัดจนมันกางอ้า รอให้เขาทิ่มแทงให้สุดแรง เพียงคิดถึงภาพนี้เขาก็ทนไม่ไหวจนต้องมานั่งจัดการทวนทองของตัวเองอยู่แบบนี้ “อา…”

เขารูดขึ้นๆ ลงๆ พักใหญ่จึงได้หลั่งสายธารออกมา “โอววววว…”

เสียงครางของเขาไม่ดังนัก เป็นเพราะเขากัดริมฝีปากกลั้นเสียงครางเอาไว้ หลังจากจัดการทวนทองเสร็จแล้วเขาก็เก็บทวนทองแล้วลุกไปล้างมือในอ่างน้ำ จากนั้นก็กลับไปนอนบนฟูก เขาแน่ใจว่าเต๋อผิงจะต้องรีดเค้นความลับจากเชลยสาวได้หมดแน่นอน เพราะเขานั้นเป็นคนสนิทติดตามท่านพ่อมานาน ย่อมรู้ดีว่าควรจัดการเชลยอย่างไร ส่วนตัวเขาเองยังเด็กเกินไป จะทำอะไรก็ไม่อาจออกหน้าได้มากนัก เรื่องบางเรื่องต้องค่อยๆ จัดการไปทีละอย่าง…ทีละอย่าง เขาไม่อยากเปิดเผยความลับของตัวเองออกไป

หลังจากที่ปล่อยให้พวกทหารเสพสมกับเชลยสาวจนนางขอร้องให้หยุด เต๋อผิงจึงเข้าไปในกระโจม มองดูนางที่นอนหมดเรี่ยวหมดแรง สภาพเนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยขบดูดเต็มไปหมด คราบสายธารบางส่วนเปรอะเปื้อนบนตัวนาง กลิ่นคาวโลกีย์คละคลุ้ง ร่องรูบวมแดงของนางยังถูกทหารคนหนึ่งทิ่มแทงอยู่ ทันทีที่นางเห็นทหารคนนั้นที่พานางกลับมาเดินเข้ามาในกระโจมนางจึงขอร้องว่า “ได้โปรด ให้พวกมันหยุดเถอะ อึกๆ ข้าไม่ไหวแล้ว ข้าเจ็บเหลือเกิน ฮือๆๆๆ…”

นางร้องไห้ออกมาอย่างทนไม่ไหว “ได้โปรดหยุดเถิด ฮือๆๆๆ…”

“อยากให้หยุดก็ได้ เจ้าต้องบอกทุกเรื่องที่เจ้ารู้ออกมาให้หมด ไม่เช่นนั้นข้าจะปล่อยให้พวกเขาขืนใจเจ้าจนกว่าเจ้าจะตาย” เต๋อผิงขู่น้ำเสียงดุดัน ลี่อินส่ายๆ หน้า “ไม่นะๆ ฮือๆ…สิ่งที่ข้ารู้ข้าก็บอกพวกเจ้าไปหมดแล้ว ข้าไม่รู้อะไรมากกว่านี้แล้วจริงๆ ฮือๆ…”