Chapter 116 (18+) สาวงามมีดุ้น!

“มาๆ นังหนู ให้สามีได้ลิ้มรสเจ้าหน่อย” กังห้าวพูดแล้วก็ขยับไปจับข้อมือสตรีวัยกำดัดที่ถูกมัดอยู่ เขาคว้าเชือกที่ล่ามอยู่กับเสามามัดตรงกลางเชือกที่มัดข้อมือนาง หยางถิงเฟิงดิ้นสะบัดไม่ยอมให้มัดได้ง่ายๆ “หยุดนะ! เจ้าปล่อยข้านะไอ้แก่! ปล่อยข้า!”

“แหมๆ คำก็ไอ้แก่ สองคำก็ไอ้แก่ เดี๋ยวข้าจะทำให้เจ้าไม่กล้าเรียกข้าว่าไอ้แก่อีกเลย” กังห้าวเอ่ยอย่างฮึดฮัดไม่ชอบใจ เขาออกแรงจับข้อมือ ‘นาง’ ทั้งสองข้างจน ‘นาง’ ล้มหงายหลังลงไป กังห้าวจึงคร่อมตัว ‘นาง’ พลางจับข้อมือ ‘นาง’ ไปทางเหนือศีรษะแล้วรีบมัดล่ามเอาไว้ หยางถิงเฟิงดิ้นสู้ด้วยเรี่ยวแรง 6 ส่วน เขายังเก็บแรงเอาไว้ 4 ส่วน และคำพูดคำจาของเขาที่พูดๆ ออกไป ล้วนเป็นคำพูดที่เจิ้งชูซินสอนมาทั้งนั้น นี่ก็เพื่อให้เขาปลอมตัวให้สมจริงมากขึ้น สิ่งที่สตรีควรพูด เจิ้งชูซินก็สอนให้จนหมดเปลือกเลยทีเดียว ทั้งกริยาท่าทางควรจะดิ้นรนขัดขืนอย่างไรจึงจะเหมือนสตรี เจิ้งชูซินก็ทำให้ดู สอนจนเขาแสดงออกได้เหมือนสตรีแล้วนางจึงได้หยุดสอน กว่าหยางถิงเฟิงจะเรียนรู้ได้เหมือนก็ต้องทำอยู่หลายรอบเลยทีเดียว

“หึๆ นังหนู เรียกว่าสามีสักคำซิ” กังห้าวหยอกเย้าพลางลูบๆ แก้ม ‘นาง’ หยางถิงเฟิงหันหน้าหนีมือไอ้แก่แซ่กังอย่างรังเกียจขยะแขยง

ซึ่งกริยาท่าทางนี้เขาไม่จำเป็นต้องแสดงเลย มันออกมาจากความรู้สึกของเขาจริงๆ เพราะว่าเขามีความรู้สึกขยะแขยงไอ้แก่นี่อยู่แล้ว หากว่าเป็นมือของสตรีเขาอาจจะไม่นึกรังเกียจมากนัก แต่นี่มันเป็นบุรุษ เขาก็เป็นบุรุษ ดังนั้นความรู้สึกรังเกียจขยะแขยงนี้จึงเกิดขึ้นมาเองโดยธรรมชาติ

“ไหนๆ ให้สามีจับดูหน่อยซิ” กังห้าวขยับลงจากตัว ‘นาง’ เขานั่งอยู่ข้างๆ ตัว ‘นาง’ ยื่นมือไปจับหน้าอกหมับ!

“ไอ้แก่! ข้าจะฆ่าเจ้า!” หยางถิงเฟิงคำรามใส่ กังห้าวที่จับหน้าอกรู้สึกว่าหน้าอกนี้แปลกประหลาดไปจากที่เคยจับมา เขาจึงทำสีหน้าแปลกใจ “หือ?”

เขาคลำๆ สักพักก็เอ่ยว่า “เจ้ายัดผ้าไว้เพราะว่าของเจ้ามันเล็กซินะ”

แน่นอนว่าเขาเคยจับหน้าอกที่ใช้ผ้ายัดไว้เพื่อให้ดูใหญ่ขึ้นมาก่อน เขาที่ผ่านสตรีมามากมายจึงช่ำชองเรื่องสตรีพอสมควร

“ข้าจะเล็กจะใหญ่ก็เรื่องของข้า” หยางถิงเฟิงแกล้งตวัดตาค้อน ทำหน้างอง้ำอย่างไม่พอใจที่ถูกคนจับได้

“เกี่ยวซิ เจ้าจะเล็กหรือใหญ่ย่อมเกี่ยวกับข้าซิ ในเมื่อข้าเป็นสามีของเจ้า ไม่ต้องกังวลไป ถึงหน้าอกเจ้าจะเล็ก ข้าก็ยินดีรับเจ้าเป็นอนุอยู่ดี” กังห้าวพูดพลางใช้สองมือแหวกสาบเสื้อออกเสียงดังคว้าก!

“ไอ้แก่! ข้าจะฆ่าเจ้า! ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นๆ ชิ้นเลย!” หยางถิงเฟิงตวาดใส่ ยังคงน้ำเสียงดัดเล็กอยู่เหมือนเดิม คำนวณเวลาดูแล้ว ทางด้านกุนซือคงทำตามแผนการไปได้มากแล้วแน่นอน เขาแค่ถ่วงเวลาไว้ให้มากที่สุด ทำให้ไอ้แก่นี่ไม่สามารถออกไปสั่งการได้ก็เพียงพอแล้วสำหรับแผนการที่เขากับกุนซือร่วมกันวางแผนเอาไว้

“หึๆๆ ยัดผ้าไว้จริงๆ ด้วย” กังห้าวหัวเราะหึๆ มองดูผ้าที่พันรัดหน้าอก ‘นาง’ เขาใช้มีดกรีดผ้าที่พันหน้าอกออก หยางถิงเฟิงชะงักนิ่งทันที ทำท่าคล้ายกลัวโดนมีดบาด ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้กลัวมีดบาดเลยสักนิด เขาที่ฝึกวรยุทธ์มาตั้งแต่เด็กๆ จะกลัวมีดเล่มแค่นี้บาดได้อย่างไร!

ที่ทำมาทั้งหมดล้วนเสแสร้งแกล้งทำทั้งนั้น เพื่อสวมบทบาทสตรีให้สมจริงที่สุด

กังห้าวกรีดจนผ้าที่พันรัดหน้าอกขาดออกจากกัน ผ้าผืนนั้นร่วงลงทำให้เห็นผ้าที่ยัดไว้ข้างใน เขาหัวเราะเบาๆ “หึๆๆๆ เจ้าหน้าอกเล็กจริงๆ ด้วย”

“เรื่องของข้า” หยางถิงเฟิงค้อนขวับ ทำหน้างอง้ำ กังห้าวหยิบผ้าที่วางอยู่บนหน้าอกโยนทิ้งไปแล้วมองดูหน้าอกที่แบนราบคล้ายหน้าอกบุรุษอย่างไรอย่างนั้น พลางเอ่ยว่า “เจ้าคงฝึกวรยุทธ์ตั้งแต่เด็กกระมัง หน้าอกจึงได้เหมือนบุรุษเช่นนี้ หรือว่าตระกูลเจ้าล้วนหน้าอกเล็กกันหมด?”

หยางถิงเฟิงไม่ตอบ เอาแต่ถลึงตาใส่ เขาไม่ใส่ใจที่ไอ้แก่นี่มองดูหน้าอกเขา ก็เขาเป็นบุรุษจะเหนียมอายเพราะถูกบุรุษอื่นมองดูร่างกายได้อย่างไร เขาล้วนเสแสร้งแกล้งทำทั้งสิ้น ต่อให้มันมองดูองคชาติของเขา เขายังไม่อายเลย

“หึ เจ้าไม่ตอบ ข้าเดาว่าตระกูลเจ้าคงหน้าอกเล็กกันหมดกระมัง” กังห้าวเอ่ยคล้ายหยอกเย้า แล้วมองเลยไปทางอนุเจีย “ถ้าเทียบเรื่องหน้าอก นางสู้เจ้าไม่ได้เลย”

เขาพูดแล้วพลางลุกขึ้นก้าวข้ามสตรีวัยกำดัดไป เขาก้าวไปคร่อมตัวอนุเจียแล้วก้มลงไปกัดเนินอกนางทีหนึ่ง เจียหรูเกือบหวีดร้องออกมาแล้ว แต่ว่าครั้งนี้ไอ้แก่นี่ไม่ได้กัดนางแรงๆ เหมือนทุกที นางจึงอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น สักพักนางก็ครางออกมา “อื้อ…”

ลิ้นร้อนๆ เลียวาดไปบนเนินอกทำให้นางรู้สึกเสียวจนขนอ่อนลุกชัน กังห้าวเลื่อนริมฝีปากไปครอบยอดทรวงแล้วเลียๆ ดูดๆ

เขาไม่ได้กระทำรุนแรงเหมือนเช่นเคย คล้ายกับว่าเขาต้องการให้นางครวญครางด้วยความเสียวซ่าน เจียหรูเสียวจนร้องครางอย่างกลั้นไม่อยู่ “อื้อ…อื้อ…”

กังห้าวเลียๆ ดูดๆ ครู่หนึ่งแล้วดันตัวขึ้นพลางขยับตัวถอดกางเกงลง เขาจับทวนดำคล้ำแทงใส่รูอ่อนนุ่ม เจียหรูร้องคำหนึ่ง “อ้า…”

กังห้าวค่อยๆ ดันทวนเข้าไป พลางมองดูสตรีวัยกำดัด “เจ้าดูนางซิ นางมีความสุขมากใช่ไหม เดี๋ยวรอให้ข้าจัดการนังตัวดีนี่เสียก่อน จากนั้นก็ถึงตาเจ้าล่ะ”

“หึ!” หยางถิงเฟิงแค่นเสียงคำหนึ่ง เขามองดูไอ้แก่แซ่กังเริงรมย์กับอนุเจียด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“อู…” กังห้าวครางออกมา เขาเร่งขยับเอวเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาสุขสมถึงสวรรค์เก้าชั้นฟ้า “โอววววว…”

เขาหลั่งธารน้ำไว้ในกายนางแล้วถอนทวนดำคล้ำออกมา เขาขยับไปทางสตรีวัยกำดัด ยื่นมือไปจับขา ‘นาง’ ข้างหนึ่ง

“ปล่อยข้า!” หยางถิงเฟิงตวาดด้วยเสียงที่ดัดเล็ก พลางถีบเท้าสลัดออกจากอุ้งมือ กังห้าวจึงจับแน่นขึ้นพลางบอก “จุ๊ๆ ไม่ต้องดิ้นไปนังหนู รับรองว่าสามีจะทำให้เจ้ามีแต่ความสุข เมื่อกี้เจ้าก็เห็นแล้วนี่ว่านังตัวดีมีความสุขขนาดไหน มาๆ ให้สามีแทงเสียดีๆ”

เขาพูดแล้วก็ใช้มืออีกข้างจับขาอีกข้างของ ‘นาง’ เอาไว้ หยางถิงเฟิงดิ้นๆ ถีบขาไปมา “ปล่อยข้านะไอ้แก่!”

“หึๆๆๆ…” กังห้าวหัวเราะพลางจับขาทั้งสองข้างกดลงกับพื้น เขาก้มลงไปใช้ปากกัดขากางเกงที่ขาด ใช้ฟันกัดฉีกขากางเกงให้ขาดสูงขึ้นไปเสียงดังคว้าก!

สายตาก็มองตามรอยฉีกขาดขึ้นไป เขากำลังจะยิ้มออกมา รอยยิ้มพลันแข็งค้างไปทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงกลางกายสตรีวัยกำดัด “จะ…”

หยางถิงเฟิงรู้ดีว่าหมดเวลาถ่วงเวลาแล้ว เขาจึงออกแรงกระชากเชือกจนมันขาดออกจากกัน ปึ๊ด!

กังห้าวที่ยังตกตะลึงเพราะเห็นทวนที่เหมือนกับของเขาตรงกลางกายสตรีวัยกำดัดจึงไม่ทันตอบสนองไปครู่หนึ่ง หยางถิงเฟิงกระชากเชือกจนขาดแล้วจึงคว้ามีดที่ถูกโยนทิ้งไว้ข้างๆ ขึ้นมากำไว้แน่นแล้วแทง ฉึก!

“โอ๊ย!” กังห้าวร้องคำหนึ่ง ความเจ็บทำให้สติสตังฟื้นคืนมา เขาสบถลั่น “เจ้าเป็นผู้ชาย!”

“เออ” หยางถิงเฟิงตอบด้วยน้ำเสียงแท้จริง เขาไม่จำเป็นต้องปลอมตัวต่อไปแล้ว มือก็บิดมีดที่ปักคาอยู่ตรงอกไอ้แก่แซ่กัง ทำให้กังห้าวร้องออกมา “โอ๊ย!”

เขารีบลุกขึ้นถอยไปข้างหลัง ทำให้มีดหลุดจากแผงอก เลือดไหลออกมาเปื้อนเสื้อ อาบย้อมเสื้อจนแดงฉาน หยางถิงเฟิงย่อมไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาตวัดมีดตัดเชือกที่ล่ามมืออนุเจียฉับ แล้วพุ่งตามติดไอ้แก่แซ่กังไปทันที มีดจ้วงแทงออกไป แต่กังห้าวก็มีฝีมือล้ำเลิศ เขาต้านรับเอาไว้พลางเบี่ยงตัวหลบไปหลบมา จนขยับไปใกล้ๆ กับกระบี่ที่วางเอาไว้เขาจึงหยิบกระบี่ขึ้นมา ชักออกจากฝักเสียงดังชิ้ง!

“ไอ้หนู เจ้าช่างกล้านัก วันนี้ข้าจะจับเจ้าให้ได้ แล้วให้ทหารทั้งหมดแทงก้นเจ้าจนกว่าเจ้าจะตายเลย!” กังห้าวคำรามอย่างโกรธจัดที่ตัวเองดันเสียท่าไอ้เด็กหน้าสวยเสียได้!

แค่คิดว่าเขาจับต้องตัวมัน เขาก็รู้สึกอยากอาเจียนออกมาแล้ว ความรู้สึกขยะแขยงพุ่งขึ้นสูง เขากำลังจะฟันกระบี่ พลันเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลัง ฉึก!

“โอ๊ย!” กังห้าวร้องออกมา เขาเหล่มองข้างหลังจึงเห็นอนุเจียที่ไม่รู้ว่าหลุดจากเชือกมาตอนไหน นางแทงเขาจนมิดใบมีดเลยทีเดียว เขากำลังจะยกเท้าถีบนางออกไป พลัน เสียงทหารก็รายงานว่า “ท่านแม่ทัพใหญ่ ไอ้พวกเซี่ยยกทัพมาอีกแล้วขอรับ!”

“ขะ…อ็อกๆ” กังห้าวกำลังจะตะโกนเรียกทหาร แต่แล้วเขากลับหายใจไม่ออกขึ้นมา เสียงจึงดังอยู่ในลำคอ และที่เขาเป็นเช่นนี้ก็เพราะพิษบางอย่างที่หยางถิงเฟิงทาไว้บนใบมีด ตอนที่เขาแทงมีดที่อกไอ้แก่แซ่กัง พิษก็ซึมเข้าสู่บาดแผลไปแล้ว ตอนนี้พิษกำเริบขึ้นมาจึงทำให้ไอ้แก่แซ่กังเกิดอาการอัมพาตไปทั้งตัว เจียหรูเห็นไอ้เฒ่ากังอ้าปากพะงาบๆ นางจึงแกล้งส่งเสียงครวญคราง “อ้า…อ้า…อ้า…”

พอทหารที่อยู่ข้างนอกได้ยินเสียงนี้ เขาจึงได้แต่ยืนรออยู่ด้านนอก ไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไปในกระโจม เขายืนรออย่างร้อนใจ เดินวนไปวนมาอยู่หน้ากระโจม

ในกระโจม เจียหรูสบตากับสาวน้อย ไม่ใช่ซิ ต้องเรียกเขาว่าหนุ่มน้อยต่างหาก นางสบตากับเขาแล้วเหล่มองไอ้เฒ่าแซ่กัง หยางถิงเฟิงพอจะเข้าใจความหมายของนาง เขาจึงตวัดใบมีดเฉือนลำคอไอ้แก่แซ่กังทันที ฉั๊วะ!

ลำคอของกังห้าวขาดออกจากกันไป 1 ส่วน 3 เลือดไหลทะลักอาบย้อมร่างจนแดงฉาน หากเป็นเวลาอื่นหยางถิงเฟิงจะไม่รีบฆ่ามันอย่างนี้หรอก มันจับต้องตัวเขา แน่นอนว่าเขาจะต้องทรมานมันไม่ยอมให้มันตายง่ายๆ หรอก แต่นี่สถานการณ์ไม่เป็นใจ เขาต้องคิดถึงส่วนรวมมาก่อนความแค้นส่วนตัว ไอ้แก่แซ่กังต้องตายอย่างเดียว!

“ไปทางนั้น” เจียหรูชี้ไปทางด้านข้างกระโจม ด้านนั้นเป็นที่อาบน้ำ บริเวณนั้นมีทหารเฝ้าอยู่ไม่กี่คน หากคิดจะบุกฝ่าออกไป ออกไปทางด้านข้างยังมีโอกาสรอดมากกว่า นางอยู่ที่นี่มานานจนพอจะรู้เรื่องราวอยู่บ้าง หยางถิงเฟิงพยักหน้ารับแล้วก้าวนำไปทันที ขณะที่เดินผ่านราวตากผ้าเขาก็หยิบผ้ามาผืนหนึ่งยื่นส่งไปให้นาง เจียหรูรับผ้ามาพันห่อตัวเองเอาไว้แล้วเดินตามหนุ่มน้อยไป หยางถิงเฟิงมองไปทางชั้นวางอาวุธ แล้วเลือกทวนยาวมาเล่มหนึ่งกับกระบี่อีกเล่มหนึ่ง ส่วนมีดสั้นในมือเขาก็เก็บยัดใส่ซองหนังข้างหน้าแข้งเอาไว้ มีดนี้อาบยาพิษอย่างน้อยก็ยังมีประโยชน์อยู่

เมื่อเดินออกไปด้านข้าง หยางถิงเฟิงจึงเห็นว่าตรงส่วนนี้เป็นที่อาบน้ำ เขาชะเง้อคอมองเลยฝาผนังออกไป เห็นทหาร 3 คนยืนเฝ้าอยู่

เขาจึงหดศีรษะลงทันที คิดคำนวณอยู่ในใจ ตัวเขาบุกฝ่าออกไปพอได้อยู่ แต่ว่าแม่นางที่อยู่ข้างหลัง หากว่าติดตามเขาฝ่าออกไปจริงๆ นางจะตายน่ะซิ เขาจึงหันไปกระซิบถาม “มีที่ใดให้เจ้าพอจะซ่อนตัวได้ก่อนไหม?”

“ไม่มีหรอก” เจียหรูส่ายหน้า หยางถิงเฟิงจึงกระซิบบอก “ข้าตัวคนเดียวพอจะบุกฝ่าออกไปได้ หากเจ้าตามข้าไปด้วย ข้าเกรงว่าเจ้าจะถูกลูกหลงเอาได้”

เขาบอกแล้วคิดๆ แผนการ สีหน้าเคร่งเครียด เจียหรูมองเขาแล้วถามว่า “เจ้าเมืองอี้เป็นอย่างไรบ้าง?”

“เขาตายแล้ว ตอนที่ข้าบุกเข้าไปในเมือง เขาก็ตายอยู่ในคุกแล้ว” หยางถิงเฟิงตอบตามความจริง ไม่คิดปิดบังนาง เจียหรูได้ยินเช่นนั้นก็เข่าอ่อนยวบลงไป “ท่านพ่อข้าตายแล้วรึ? ฮือๆๆๆ…”

นางน้ำตาไหลออกมา หยางถิงเฟิงไม่พูดอะไร เขาชะเง้อคอมองเลยฝาผนังออกไปอีกครั้ง เห็นทหารที่เฝ้าอยู่ 3 คนนั้นพากันหันมามองทางนี้พอดี ดวงตาของทั้งสองฝ่ายสบตากัน วินาทีนั้นหยางถิงเฟิงไม่อาจหลบซ่อนได้ทัน เขาตัดสินใจบุกฝ่าออกไปทันที ยกเท้าถีบฝาผนังที่ไม่มั่นคงแข็งแรงจนมันล้มลงไปเสียงดังโคร้ม!

“เฮ้ย!” ทหาร 3 คนตกใจร้องคนละคำ หยางถิงเฟิงพุ่งตัวออกไป เหยียบบนฝาผนังที่ล้มลงพื้นจนฝุ่นฟุ้งตลบพลางหันไปบอกเจียหรูว่า “แม่นาง รีบตามข้ามาเร็ว”

เจียหรูรีบตั้งสติ นางลุกขึ้นวิ่งตามหนุ่มน้อยคนนั้นไป

หยางถิงเฟิงไม่รอช้า สองมือกำทวนกำกระบี่มั่นแล้วทิ่มแทงฟาดฟันใส่ทหารทั้ง 3 คนอย่างรวดเร็ว ทหารทั้ง 3 คนไม่ทันได้ตั้งตัวดีๆ กว่าพวกเขาจะตั้งตัวตั้งสติได้ สตรีร่างสูงโปร่งคนนั้นก็มาถึงตรงหน้าพวกเขาแล้ว ทวนแทงออกฉึก!

กระบี่ฟันฉั๊วะ!

ทำให้ทหาร 2 คนร้องออกมา “โอ๊ย!”

คนหนึ่งถูกทวนแทงเข้าที่ท้อง คนหนึ่งถูกฟันเข้าที่ศีรษะ เลือดไหลอาบลงมา ทหารอีกคนพุ่งเข้าไปสู้กับสตรีคนนั้น แต่ว่าหยางถิงเฟิงว่องไวกว่า เขาชักทวนออกจากท้องทหารคนแรก ดึงกระบี่กลับมาจากทหารคนที่ 2 เขายกกระบี่ตั้งรับดาบใหญ่จนเสียงดังเคร้ง!

เกิดประกายไฟแลบออกมา ทหารคนที่ 3 รีบดึงดาบกลับ แต่ว่าก็ยังช้าไป ทวนยาวแทงพุ่งมา แทงเข้าสีข้างของเขา ฉึก!

“โอ๊ย!” ทหารคนที่ 3 ร้องออกมา เขาสวมเกราะอยู่แต่ว่าสตรีคนนี้รู้ว่าควรจะโจมตีอย่างไร ทุกการโจมตีล้วนมีเป้าหมายที่รอยต่อชุดเกราะ ทำให้ชุดเกราะไม่อาจป้องกันได้เลย

“ไปเร็ว!” หยางถิงเฟิงหันไปเร่งเจียหรู เจียหรูรีบตามหลังเขาไปติดๆ นางอยากหนีไปตั้งนานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสสักที ตอนนี้มีโอกาสแล้วนางย่อมไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไปแน่นอน เอาชีวิตรอดได้ก่อน เรื่องอื่นค่อยคิดทีหลัง นางกำผ้าที่ห่อตัวแน่นพลางวิ่งตามหลังหนุ่มน้อยไป

“เสียงอะไรวะ?” เสียงดังมาจากทางด้านข้าง หยางถิงเฟิงหันไปมองก็เห็นทหารกลุ่มหนึ่งกำลังเดินมา เขาจึงพุ่งเข้าใส่ทหารกลุ่มนั้น “ย๊ากกกก…”

“เฮ้ย!” ทหารร้องคำหนึ่งแล้วยกทวนขึ้นต้านตามสัญชาตญาณ แต่หยางถิงเฟิงใช้ฝีไม้ลายมือที่ว่องไวกว่าแทงทวนเข้าใส่ทหารที่เดินนำหน้าสุด ฉึก!

“โอ๊ย!”

ทวนแทงทหารคนนั้น หยางถิงเฟิงไม่รอช้าดึงทวนกลับมาแล้วจ้วงแทงใส่คนอื่นต่อ แต่ทหารกลุ่มนี้ไม่ใช่ทหารปลายแถว พวกเขาสามารถอารักขากระโจมแม่ทัพใหญ่ได้ล้วนอาศัยฝีมือไต่เต้าจนได้ตำแหน่งมา ดังนั้นพวกเขาจึงมีฝีมือการต่อสู้ในระดับดีเยี่ยมเลยทีเดียว เห็นศัตรูเป็นสตรี 2 คน พวกเขาก็ไม่ประมาท รีบกระจายตัวโอบล้อมสตรีทั้งสองคนเอาไว้

“นี่มันอนุของท่านแม่ทัพใหญ่นี่” ทหารคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา ทหารอีกคนพลันตะคอกใส่สตรีทั้งสองคน “หึ! คิดหนีรึ พวกเจ้าจะหนีไปไหนได้ วางทวนลงซะ!”

“ได้! วางบนหัวเจ้าไง” หยางถิงเฟิงเอ่ยพลางยกทวนฟาดใส่ศีรษะคนที่ตะคอกทันที ทหารคนนั้นรีบถอยหลบไป ปลายทวนเฉียดหมวกเกราะจนได้ยินเสียงขูดจางๆ ทีหนึ่ง หยางถิงเฟิงฟันกระบี่ดักทางทำให้ทหารคนนั้นหลบไม่ทันจึงถูกดาบฟันโดนเกราะที่แขนเสียงดังเคร้ง!

“โอ๊ะ!” ทหารคนนั้นรีบเบี่ยงหลบไปอีกด้าน

หยางถิงเฟิงไม่ได้ตามไปเพราะเขาเหลือบเห็นทหารอีก 2 คนเงื้อดาบมาทางซ้ายและขวา เขาจึงใช้ทวนและกระบี่ต้านรับศัตรูจากทางซ้ายและทางขวา ทหารที่อยู่ข้างหลังก็พุ่งเข้าไป เงื้อดาบยกขึ้นฟันอย่างไม่ปรานีปราศัย

“ระวัง!” เจียหรูร้องตะโกนเตือน หยางถิงเฟิงเหล่มองข้างหลังแวบหนึ่ง ทวนต้านทหารคนหนึ่ง กระบี่ก็ต้านทหารอีกคน

เจียหรูเห็นสถานการณ์คับขันเช่นนั้น นางจึงใช้ร่างตัวเองบังด้านหลังของหนุ่มน้อยเอาไว้ ทำให้คมดาบที่ฟันลงมาฟันถูกไหล่และแผ่นหลังของนาง ฉั๊วะ!

“หึ!” ทหารที่ฟันดาบใส่อนุคนล่าสุดของท่านแม่ทัพใหญ่แค่นเสียงคำหนึ่งอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ เขาไม่ต้องการฆ่าอนุคนนี้ แต่เป็นนางเองที่รนหาที่ตายพุ่งเข้ามาขวางดาบ

“เจ้า!” หยางถิงเฟิงเอ่ยคำหนึ่ง มือทั้งสองก็ออกแรงดันดาบของศัตรู พลางหมุนตัวทำให้ดาบของทหารสองคนทางซ้ายและขวาถูกแรงกระแทกจนถอยไป หยางถิงเฟิงหันไปมองเจียหรูที่ทรุดฮวบลงกับพื้น เจียหรูเองก็เงยหน้ามองหนุ่มน้อยคนนั้น พลางเอ่ยว่า “หนีไปซะ”

นางพูดแล้วก็ล้มลงไปนอนกับพื้น เลือดไหลอาบย้อมพื้นดินจนแดงฉาน หยางถิงเฟิงมองนางด้วยสายตาเรียบเฉีย เขาเห็นนางล้มลงไปเช่นนั้นแล้ว อีกทั้งเลือดยังไหลอาบย้อมพื้นถึงขนาดนั้น เขารู้แน่ว่านางต้องตายแน่นอน ไม่อาจช่วยนางได้แล้วเขาจึงตัดใจทิ้งนางไว้อย่างนั้นแล้วแทงทวนใส่ทหารที่ฟันนาง เคร้ง!

“โอ๊ะ!” ทหารคนนั้นถูกทวนแทงเข้าที่ท้อง แม้ว่าจะมีเกราะบังอยู่ก็ตามแต่ว่าแรงที่กระแทกมาก็ทำให้เขารู้สึกจุกๆ ไปครู่หนึ่ง

“ย๊ากกกก…” หยางถิงเฟิงไม่รอช้าเขารีบบุกฝ่าหนีออกไป เขาจะต้องรอดออกไปให้ได้!

ด้วยแรงฮึดทำให้เขารู้สึกราวกับมีพลังมหาศาลเพิ่มพูนขึ้นมา ทวนในมือแทงออกพลางฟาดฟันออกไป กระบี่ก็ฟาดฟันออกไป จนทำให้ทหารที่ล้อมเขาอยู่ไม่อาจสู้ได้ เขาก็พุ่งหนีไป หมายจะไปรวมตัวกับท่านพ่อให้เร็วที่สุด ตัวเขาพุ่งฝ่าวงล้อมออกไป